Een studie van de National Institutes of Health uit 2018 wees uit dat patiënten die chemotherapie kregen om een ​​solide tumor te behandelen, een klein maar significant verhoogd risico hebben om later in hun leven secundaire kanker te ontwikkelen die voortvloeit uit die initiële kankerbehandeling. Deze secundaire maligniteiten, ook wel therapiegerelateerde myeloïde neoplasmata (t-MN) genoemd, zijn agressieve bloedkankers die moeilijk te behandelen zijn. Nieuwe studie Nu werpt een nieuwe studie door onderzoekers van het University of Chicago Medicine Comprehensive Cancer Center licht op hoe een kritisch eiwit, bekend als CUX1, een belangrijke rol speelt als poortwachter om te voorkomen dat t-MN’s zich ontwikkelen. ANWB theorie examen oefenen is mogelijk online. Dit onderzoek, geleid door het laboratorium van Megan McNerney, MD, PhD, universitair hoofddocent pathologie, zou wetenschappers kunnen helpen bij het ontwikkelen van nieuwe methoden voor de behandeling van deze secundaire kankers, die naar verwachting in incidentie zullen toenemen naarmate meer en meer patiënten de eerste aanvallen van kanker overleven. “Het is een goede zaak dat patiënten lang genoeg overleven om zelfs maar iets van dit probleem van secundaire kankers af te weten”, zegt Molly Imgruet, eerste auteur van het onderzoek. “Maar het is ook een ongelukkige bijwerking van chemotherapie die we graag willen voorkomen.”   Giftig Onderzoekers dachten aanvankelijk dat de chemotherapie zelf, omdat het zo giftig is, de celmutaties veroorzaakte die bij sommige kankerpatiënten tot t-MN leiden. Meer recentelijk vermoedden Imgruet en haar co-auteurs dat patiënten die gemuteerde cellen misschien al vóór de behandeling bij zich hadden en dat de chemotherapie op de een of andere manier een reactie teweegbracht die de groei van cellen versnelde die een mutatie bevatten die het eiwitcoderende gen CUX1 inactiveert. Ze veronderstelden dat chemotherapie normale cellen in het beenmerg onderdrukt, maar op de een of andere manier toestaat dat die CUX1-gemuteerde cellen zich vermenigvuldigen en uiteindelijk t-MN veroorzaken. Om hun theorie te testen, fokten ze CUX1-deficiënte muizen en behandelden ze met chemotherapie, waarbij ze ontdekten dat de muizen inderdaad t-MN’s ontwikkelden. Ze onderzochten ook waarom die specifieke mutatie ertoe deed en ontdekten dat CUX1, dat is gecodeerd op chromosoom 7, lijkt te reguleren wat bekend staat als DNA-schaderesponsgenen, of DDR-genen, die eiwitten zijn die betrokken zijn bij het maken van de steiger om DNA-schade te herstellen in cellen. “Dus een normale cel krijgt DNA-schade en sterft”, zei Imgruet. “Maar als hij deze CUX1-mutatie heeft, trapt hij op het gas en gaat hij toch door. Zelfs als de auto uit elkaar valt tijdens het rijden, gaat hij gewoon door.”   Niveaus dalen Zij en haar co-auteurs merken op dat CUX1-niveaus afnemen met de leeftijd, wat de reden kan zijn waarom oudere patiënten meer kans hebben om myeloïde maligniteiten te ontwikkelen, zoals acute myeloïde leukemie. Dergelijke patiënten beginnen ook vaak met het ontwikkelen van cellen die chromosoom 7 geheel of gedeeltelijk hebben verloren. De rol van chromosoom 7, de genen waarvoor het codeert en hoe ze bijdragen aan de ontwikkeling van bloedkanker is een gebied van intensief onderzoek, zei Imgruet. “Het is mogelijk dat het gen EZH2, dat zich ook op chromosoom 7 bevindt, samenwerkt met CUX1,” zei ze, “en dat de samenwerking van beide genen erg belangrijk is voor het verlies van chromosoom 7.” Imgruet en haar collega’s ontdekten ook dat het herstellen van CUX1-expressie voorkomt dat myeloïde maligniteiten zich ontwikkelen. Militaire colonne regels zijn te vinden online. Die ontdekking zou de weg kunnen banen voor onderzoekers om t-MN te behandelen, misschien door medicijnen te ontwikkelen die de CUX1-functie herstellen. In de tussentijd zei Imgruet dat als artsen patiënten met CUX1-deficiënties kunnen identificeren vóór de behandeling van kanker, die informatie van invloed kan zijn op de beslissing hoe dergelijke patiënten moeten worden behandeld. “Als je iemand had met gelokaliseerde borstkanker, en ze hadden de keuze om te kiezen tussen alleen een operatie of een operatie plus chemo, dan zou je ze misschien screenen op CUX1-tekort,” zei ze. “En u voegt die informatie vervolgens toe aan de mix wanneer u beslist hoe u die patiënt moet behandelen.”